For some reason, FGB tends to neglect the plural imperative of most verbs. I'm wondering what the rule is for determining if a plural imperative will end with "-ígí" (fada on both "í's") or "-igí." And what about the irregulars?

I really want to get this sorted in my own mind so I don't pass on the wrong information to others.

Redwolf

1st conjugation, usually short i (= -igí), except verbs like nigh, snoidh (i.e. short vowel), or caígh, maígh (already long í)

mol - molaigí
tuig - tuigigí
pairceáil - pairceálaigí
dóigh - dóigí
léigh - léigí
caígh - caígí
nigh - nígí (< nighigí in old spelling)

2nd conjugation: always long -í (= -ígí)

beartaigh - beartaígí
coinnigh - coinnígí
oscail - osclaígí
foghlaim - foghlaimígí

Irregular verbs:

abair - abraigí
beir - beirigí
bí - bígí
clois - cloisigí
déan - déanaigí
faigh - faighigí
feic - feicigí
ith - ithigí
tabhair - tugaigí
tar - tagaigí
téigh - téigí

GRMA!

Donegal Irish, for those interested :

mol - molaigí
tuig - tuigigí
pairceáil - pairceálaigí
dóigh - dóighigí
léigh - léighigí
caígh - caíghigí
nigh - nighigí

2nd conjugation:

beartaigh - beartaigí
coinnigh - coinnigí
foscail - fosclaigí
foghlaim - foghlaimigí

Irregular verbs:

abair - abraigí
beir - beirigí
bí - bígí
cluin - cluinigí
déan - déanaigí
faigh - faghaigí
feic - feicigí
ith - ithigí
tabhair - tabhraigí
tar - taraigí (and also goitse > goitsigí, to say "come here")
gabh - gabhaigí

_________________
Is fearr Gaeilg na Gaeltaċta ná Gaeilg ar biṫ eile
Agus is í Gaeilg Ġaoṫ Doḃair is binne