I think newly generated compounds are all weird in Irish.

tosnaíod: this is present subjunctive. See ceannaíod in https://corkirish.wordpress.com/verb-co ... /ceannaim/capcut Of course, sara dtosnaíod can be sara dtosnód, as the future often/usually does replace the present subjunctive.

cáilmhar: having noticed dúilmhar frequently in PUL's works, I believe the -mhar ending to be always broad.

agus bheartaigh sé, dá bhrí sin, filleadh thar n-ais go Calcutta. Ar an mbóthar do, tar éis cheithre chéad míle ’ chur de agus dhá chéad míle fós le dul aige, thúirlig sé dá chapall agus chuaigh ag lámhach sa mhothar ar thaobh na slí. Nuair d’fhíll, is amhlaidh a bhí ná a sheirbhíseach agus na capaill gofa ag cúigear cneamhairí agus iad ag déanamh foghla ar a chuid bagáiste. Do phreab sé chúthu agus scaoil leó agus chuir pileár i mbolg duine acu. Do scaoil duine acu-san leis thar n-ais le ceann dá phiostail féin, gur ghuin sa truigh é. Do bhailíodar leó ansan leis an sluid, agus b’éigin dom dhriotháir dhá chéad míle ’ chur de sa riocht san, é gunta go holc, gan fáil ar chúnamh aige sa dúthaigh bhrothallach san, agus tosach saosúir na báistí ann fairis sin. Do sheasaimh an misneach agus an corp sláintiúil do agus do shrois sé Calcutta fé dheireadh, mar a bhfuair sé leigheas gan mhoíll.
Ní raibh sé dearúdta ag á cháirde ansúd agus tar éis tamaill, ó thárla go caothúil Major Palmer ag dul suas go Poonah ’na Chómhnaitheach ag cúirt Peshwa na Mahrattas, sholáthraíodar leitreacha adhmholtha dho le breith ag triall ar an gcúirt sin agus ghluais sé i bhfochair Major Palmer fé mhór-shláinte agus fé mheanmnain, agus súil aige go mbeadh, ar a laíghead, ceannas catha órdanáis aige. Ó shin i leith, ní bhfuaras tásc ná tuairisc ar an gcrích d’imigh air, ach tá mo mhuinín agus mo dhóchas as gur crích fhónta é. Do bhí corp sláintiúil aige agus misneach seasmhach, bhí sé dea-labhartha agus tá, ní foláir, aibiú tagaithe fén am so ar a mheón, agus eólas ar chúrsaí saeil, ó éagsamhlacht na n‑eachtraithe ’ thárla dho. Táim ag brath le dóchas go mbuailfead arís leis agus is me ’ bheidh áthasach de chionn na teangmhála san.
An tarna driotháir do bhí agam, Matthew, níorbh ionann meón do in aon chor agus do William; ba lú teasaí é agus ba mhó go mór an stuaim a bhí ann; ba thostach é agus ba thugtha do mhachnamh. ’Nár measc féin thugaimís an Spectator air, ó ghiorracht a aghaidh agus ón dtost a chleachtadh sé; ach bíodh ná raibh chómh ré‑bhriathrach le Will agus ná tagadh leis, a dháltha-súd, suaithinseacht mhór, a bhíodh go minic ar bheagán brí, a dhéanamh, agus bíodh go raibh sé támáilthe do-ghluaiste ’na mheón i slí go mbíodh sé go minic seachmallach i láthair cuideachtan, do bhí sprid fáin agus díscire ann ba threise ná éinne againn. Ba mhór aige taisteal, agus eachtraithe, ar a son féin. Dá dheascaibh sin, sara raibh sé na chúig bliana fichead slán, bhí cuaird Shasana tugtha fé dhó nú trí aige, agus bliain caite in America aige, agus an fhaid chéanna in sna hÍndiatha Thiar. Ar fhilleadh ón áit dheiridh sin do, duairt sé liom go raibh beartaithe aige dul anonn sa bhFrainnc agus dul in’ óglach i seirbhís na Poblachta. Thugas mo chómhairle agus mo chúnamh do chuige sin. Thárla san i Mí Lúnasa den bhliain . Do ghluais sé anonn, más ea, go Hamburg, chuaigh as san go Dunkirk agus, arna thairiscint féin dóibh in’ Éireannach gur mhór aige d’onóir cead seirbhíse d’fháil in armála na Frainnce, do cuireadh láithreach i bpríosún ar amhras é. D’fhan ansan go Beallthaine, , nuair a scaoileadh é ar órdú Choiste an Chaomhnaithe Phoiblí, agus, ar dhul go Havre de Grâce do, chuaigh sé ar bórd luinge go hAmerica, mar a dtáinig sé slán an tarna huair um Nollaig le línn dom féin bheith, leis, ann ag feitheamh le luíng a bhéarfadh sa bhFrainnc me, i dtreó go rabhamair araon in America i ganfhios dá chéile, ní is oth liom féin go mór, mar ón gcuma atá ar mo chúrsaí‑se fé láthair, níor chuid ba lú ná an baol atá ann ná teangmhóimís choíche arís le chéile; ach ní dual dom an mí-dhóchas.

Do chuir an cúrsa san, agus an cogadh d’éirigh idir Shasana agus an Fhrainnc, deireadh thar fóir le haon dóchas a bhí aige go bhfaghadh sé dul chun cinn, agus bheartuigh sé d’á bhrí sin...

Do bhain oiread san eachtraithe dhúinn araon, agus sinn tagaithe slán chómh hilmhinic ó chúrsaí baeil, go bhfuil cineál de dhán-chreideamh tagaithe dhom agus mar sin tá súil agam go bhfeicfead an lá, agus nára fada go dtí san, nuair ’ bheidh mo mhuíntir ar fad le chéile ath-uair, agus measaim go mbeidh, nú gur ceart go mbeadh, an éirim chun éachta tráite fén am san ionainn go léir.
Dáltha William tá tréith filíochta i Matthew agus cheap sé iarrachtaí beaga den chineál fhionóideach, agus ní mí-shlachtmhar in aon chor iad. Buachaill groí is ea é agus tá grá dílis agam do. ’Sé a aos, i láthair na huaire, a sé nú a seacht fichead de bhlianta. Poblachtaí dílis dúthrachtach is ea Matthew agus thabharfadh sé a bhfuil aige, measaim, ar son a chuid prínseabal. Ní fheadar conas a ghoíll an tréimhse fhada ’ thug sé i bpríosún Franncach air, ach, mura bhfuil dearúd orm, ní dó’ go dtáinig athrú ar bith ar a mheón dá dheascaibh. Is mó measarthacht ar gach slí é ná William nú me féin: mar tá éileamh mór againn-na araon ar shúbhachas agus ar chaitheamh aimsire, agus claonadh chun gaigíochta ná fuil in aon chor ansúd. B’fhéidir ná déanfadh beagán beag den locht san aon díobháil do, agus nár lú-de a thaithneamhaí é.
Is óige go mór mo threas driotháir, Arthur, ná éinne againn, óir is sa bhliain 1782 a rugadh é agus fágann san cheithre bliana déag d’aois anois é. Dar liom, nuair a dh’fhásfaidh sé, is é William in’ ath-bhreith a bheidh ann, ’na mheón agus ’na phearsain. Buachaill breá praitinniúil is ea é, é chómh díomhaoin le lúidín a’ phíobaire (dár ndáltha go léir siar go heireaball), tréithe éirimiúlachta ann, agus é chómh dána le león. Do bheartaigh m’athair atúrnae ’ dhéanamh de agus gan buachaill riamh ar an saol ba neamh-oiriúnaí don ghairm sin ná é. Ó bhí an éirim ba dhual do óna mhuíntir ann chun fánaíochta, b’é a mhian féin dul le máirnéalacht. Do bhí an t-athair ceann-tréan, bhí súd féin amhlaidh agus ba bhaol an buachaill a dhul ar neamaitheas nuair d’éirigh liom‑sa a thathant ar an athair cead a thabhairt é ’ leogaint ar mhuir-eachtra amháin, pé sceal é. Dá bhrí sin, d’imigh sé ar luíng i dteannta captaein dárbh ainm Moyler sa Phoirtingéil. Tuairim dhá bhliain déag d’aois ’ bhí sé an uair sin. Ar fhilleadh dho do thaithn an fharraige chómh mór san leis go ndeighidh sé ’na phríntíseach fé bhannaí chun an Chaptaein Moyler, agus chuaigh sé siúd ar eachtra go Lúndain, agus ar an tarna heachtra go dtí an Poirtingéil. Ar fhilleadh dho ón dturas deiridh sin, theangmhaigh sé liom‑sa i mBéal Feirste le línn dom bheith ag imeacht go hAmerica agus do chin sé ar dhul liom. Thaithn liom é ’ bheith ’nár dteannta, agus mar sin ghluais sé thar an aigéan Atlantach arís in éineacht liom‑sa, agus d’fhan thall nú gur chineas ar dhul sa bhFrainnc nuair a bheartaíos é ’ chur go hÉirinn chun a dh’fhógairt dom cháirde ansúd cad a bhí ar siúl agam. Do chuireas é, dá bhrí sin, ar bórd an Susanna fén gCaptaein Baird ag Philadelphia, an 10ú lá de mhí na Nollag, 1795. Ó shin i leith, toisc imeachtaí an tsaeil, níorbh fhéidir liom a thásc a chlos, ach tá muinín agam gur shrois sé ceann cúrsa go slán agus gur chuir sé an gnó a tugadh do chun críche go feidhmiúil discréideach.
Óig-bhean álainn is ea mo dhrifiúr Mary. Tá aici go huile na tréithe meóin atá ionainn-na, mar aon leis an mánlacht go léir a bhaineann leis na mnáibh. Dá mb’fhear í, bheadh sí díreach ar nós duine againn‑na, agus fé mar atá, toisc gur tógadh i measc buachaillí í—óir ní raibh riamh againn ach aon drifiúr amháin eile, a cailleadh ’na leanbh—tá nós machnaimh na bhfear tagaithe dhi, gan baint ón mbuigeacht bhanda san ’na hiompar is cuí dá chineál agus dá haois. Nuair a cuireadh ar díbirt go hAmerica me, fé mar ’ neósad síos anso, bheartaigh sí bheith páirteach i m’annró, agus mar sin tá sise leis, ar nós na coda eile againn, tar éis turais an aigéin Atlantaigh a chur di.

Do you regard imithe i ndearúd as being a correct phrase in Irish? I adjusted this because it struck me as weird.